Wanhoop – Diablo Gentbrugge: 5-3
Een thuismatch, en dat viel te merken aan de opkomst van voldoende spelers én supporters. Bij mijn weten wisten we nog nooit te winnen tegen Diablo, dus het zou een zware opgave worden. Kristof mist in de vierde minuut de eerste Wanhoop-kans, wanneer de bal na een vrijschop plots in zijn voeten belandt. In de elfde minuut toont Hans voor de zoveelste keer zijn klasse, na struikelpartij van gelegenheidslibero Marc. Even later moet hij zich toch gewonnen geven na een snelle tegenaanval bij een Wanhoop-corner. Kristof brengt echter meteen daarna de bordjes in evenwicht op pas van Thomas. Net voor rusten zet Marc door op links. Hij steekt de bal door naar Filip die rechtdoor binnenschiet. Een belangrijk psychologisch voordeel, zo vlak voor rusten.
De tweede helft is amper bezig of Marc doet zijn nummertje op links nog eens over, maar nu schiet hij zelf binnen. Na vijf minuten weet Diablo de aansluitingstreffer te scoren: de bal verdwijnt ongelukkig over Hans’ voet in doel. Vlak daarop geharrewar voor doel van de tegenstander, maar Peter weet de bal te houden. Hij kan nog net zijwaarts schieten (of passen) en Filip kan er à la Clijsters nog net bij om de 4-2 tegen de touwen te duwen. In de dertiende minuut houdt Kristof de bal goed bij, speelt hem door naar Marc die hoog in doel binnentrapt. De scheidsrechter vindt even later dat Marc teveel commentaar geeft en dreigt met een kaart. “Tiens”, denkt Geert. “Die heeft precies iets tegen Marc.” Drie minuten voor tijd redt Hans vlot de meubelen, maar een minuut voor tijd moet hij zich toch gewonnen geven wanneer hun spits een mooi doelpunt scoort.
Doelpunten: Marc (x 2), Filip (x 2), Kristof
P.S.: Stijn legt zijn teamriders in de watten en demonstreert en passant zijn ware aard. 